لطفا این سرود را ایستاده گوش کنید...

این سرود را به طور اتفاقی دیشب در اینترنت دیدم. به خودم فکر کردم، اینکه از ابتدای تولدم در چه فضایی بزرگ شدم. دبستانی را شاهد بودم که هر روز صبح در آن سرودهای انقلابی می خواندیم. در دبیرستان، دبیری داشتم فرهیخته و جانباز، خویش را محبوب شخصیت اسطوره وارش یافتم.

آرمان هایم شکل گرفت، کشورم را دوست داشتم. رئیس جمهوری داشتم که شادی کننان از پیروزی انتخاباتی اش به خیابان آمدم و تیم ملی فوتبالی داشتم که برایش دوان دوان به استادیوم می رفتم تا رفتنش به جام جهانی را شاهد باشم...

روزگار خوبی بود، آن روزها سخن از اصلاحات بود، سخن از پیشرفت بود.

سخن از آرمان های امامی بود که او را عاشقانه می ستودم و با دیدن عکسش در صفحات اول کتاب های درسی ام خوشنود بودم...

این سرود را شنیدم و به خویشتن در آینه نگریستم و هیچ چیزی از شخص درون آن برایم آشنا نبود... 

این روزها شدیداً خاکستری است... لینک