و اما جاده ..
خوب میدانم که جاده و فقط جاده به رغم همه اطرافیان ،
زبان مرا می فهمد ؛ فردا می روم از اینجا تا آنجا تمام جاده ها را سبز میکنم ..
با لحچه سبز و ساز دهنی فلزی می گویم:
مقصد ما که نرسیدن است ..
گرچه از آخر به نقطه ی اول ؛
پس بیا در طول راه گم نکنیم سایه ی هم را.
بهتر که هیچ کس بو نبرد، مست شرابیم که ننوشیده ایم!
همه پاسخ هایم را نگاهش می دهد ؛ خاصیت دریا دارد ،مرا در خود غرق می کند ..
پ.ن:در این عصر شگرف برادر زاده 3 ماهه منم میتونه بحث سیاسی کنه!
